უდაბნოში ერთი რაინდი მიიკვლევდა გზას. დიდი ხნის მძიმე მგზავრობამ მას ძალები გამოაცალა, მითუმეტეს რომ ცხენიც დაკარგა. მან მოიშორა აბჯარი და ფარი, რომლებიც უკვე მძიმე ტვირთად აწვა და როცა უკვე იმედი გადეწურა – შენიშნა ოაზისი.
გახარებულს, დროებით დაღლაც გადაავიწყდა და თითქმის სირბილით გააგრძელა გზა. მაგრამ როცა ოაზისამდე მიაღწია, ნახა რომ წყაროსთან უზარმაზარი სამთავიანი ურჩხული იჯდა.
ერთ კაცს ძალაინ აწუხებდა ის აზურზაური და ხმაური, რომელსაც ქმნიდნენ მისი სახლის წინ სათამაშოდ შეკრებილი უბნის ბავშვები.მათთან არ ჭრიდა არც დარიგება, არც მუქარა, რომელსაც ამ კაცის მეზობლები მიმართავდნენ.
ერთხელ, როცა ბავშვები უკვე სახლში აპირებდნენ, წასვლას, ეს კაცი გავიდა მათთან, მისცა თითეულს 1 დოლარი და უთხრა:
ერთ ქალს საშინელი ურთიერთობა ჰქონდა დედამთილთან. ისინი გამუდმებით ჩხუბობდნენ.
ერთხელ რძალი მივიდა ერთ ჯადოქართან და სთხოვა მას საწამლავი:
– ცხოვრება ჯოჯოხეთად მექცა, არ შემიძლია მეტი. დამეხმარეთ მის მოშორებაში. მე შემიძლია ძალიან დიდი თანხა გადაგიხადოთ.
ბევრი ფიქრის შემდეგ ჯადოქარმა უთხრა:
– კარგი, მე დაგეხმარები, მაგრამ შენ უნდა გაითვალისწინო ორი რამ.
ერთი ადამიანი ბავშვობაში მეგობრობდა მოხუცებულ მეზობელთან. ხშირად დადიოდა მის სახლში და მასთან საინტერესო საუბრებში ატარება დროს.
გადიდოდა წლები. ბიჭი გაიზარდა, ჯერ კოლეჯი და სხვადასხვანაირი გატაცებები, მერე სამსახური და ოჯახი. ის ყოველთვის ძალზე დაკავებული იყო და იმისი დროც კი არ ჰქონდა, რომ ხანდახან მაინც მოენახულებინა ახლობლები.
ერთხელ, ერთმა მასწავლებელმა თავისი მოსწავლეები მთებში წაიყვანა ლაშქრობაზე. გზად ერთ წყაროსთან ჩამოჯდნენ დასასვენებლად. მასწავლებელმა მოსწავლეებს სთხოვა წყლით სავსე ჭიქებში თითო კოვზი მარილი ჩაეყარათ და ისე დაელიათ.
მოსწავლეებმა ასეც გააკეთეს, მაგრამ მარილიანი წყლის დალევა არცერთს არ ესიამოვნა და უმრავლესიბამ გადაღვარა.
ერთ ფერმერს ჰყავდა საუკეთესო ცხენების რემა. ეს ცხენები იყვნენ არამარტო ძალიან სწრაფები და ლამაზები, არამედ ძალიან ჭკვიანებიც. როცა მათ საბალახოდ უშვებდა, ფერმერს არ სჭირდებოდა იმაზე ნერვიულობა, თუ როგორ დაებრუნებინა ისინი უკან. ცხენები ყოველთვის თვითონ ბრუნდებოდნენ სახლში.
ერთხელ, როცა ცხენები საბალახოდ იყვნენ, ამოვარდა საშინელი ქარიშხალი, რომელმაც მოწყვიტა ისინი რანჩოს ტერიტორიას და თანდათანობით მიიმწყვდია მთებისკენ. ცხენები მთელი დღე და ღამე უმისამართოდ მიჭენაობდნენ, რომ თავი დაეღწიათ ქარიშხლისათვის.
ერთხელ, ერთმა მასწავლებელმა ჰკითხა მოსწავლეებს:
– რატომ უწევენ ადამიანები ხმას კამათის დროს?
– იმიტომ რომ გამოდიან წონასწორობიდან, – უპასუხა ერთ-ერთმა.
– კი მაგრამ რა საჭიროა ხმის აწევა, ადამიანი ხომ გვერდით არის და შეგიძლია ყვირილის გარეშეც გააგებინო?
მოსწავლეები ჩაფიქრდნენ. მაშინ მასწავლებელმა თქვა:
ერთ ბრძენთან მივიდა ჭეშმარიტების მაძიებელი ახალგაზრდა.
– მე მთელი ცხოვრება ვეძებ ჭეშმარიტებას, მაგრამ ამაოდ. იქნებ დამეხმაროთ.– უთხრა მან ბრძენს.
–მომიყევი, რას აკეთებდი, რომ გეპოვა ჭეშმარიტება?
– მე ვიცოდი, რომ კაცობრიობის მიერ დაგროვებული სიბრძნე, ჩაქსოვილია წიგნებში და ბევრს ვკითხულობდი, – თქვა ახალგაზრდამ და ბრძენს გაეღიმა.
– მე ვიცოდი, რომ ზეციურ სიბრძნეს ადამიანებს გადასცემს რელიგია და ამიტომ ვკითხულობდი წმინდა წერილებს და დავდიოდი ტაძრებში.
ბრძენის ღიმილი გახდა უფრო ნათელი და მრვლისმეტყველი.
იყო ერთი ძალზე ემოციური და თავშეუკავებელი ახალგაზრდა, რომელიც ადვილად ბრაზდებოდა ხოლმე და შემდეგ საშინელი სიტყვებით ილანძღებოდა.
ერთხელ მამამისმა ის დასაჯა შემდეგნაირად: ყოველ ჯერზე, როცა ახალგაზრდა ვერ შეძლებდა სიბრაზის შეკავებას, მას ერთი ლურსმანი უნდა ჩაეჭედა ხის ძელზე.
პირველივე დღეს ძელზე გაჩნდა რამოდენიმე ათეული ლურსმანი. ასე გაგრძელდა რამოდენიმე დღე, მაგრამ მერე ახალგაზრდას მობეზრდა რა ხშირ–ხშირად ძელზე ლურსმნის მიჭედება, თანდათანობით აიძულა თავი გაეკონტროლებინა საკუთარი ემოციები და შესაბამისად ყოველდღიურად დაიწყო კლება ძელზე მიჭედებული ლურსმნების რაოდენობამაც.
