
თუ თქვენ მოგივიდათ რაიმე იდეა, მაგრამ აღმოაჩინეთ, რომ თქვენთვის ავტორიტეტული ადამიანები და შესაბამისი სფეროს ექსპერტები მას არარეალურად ან სულაც უაზრობად თვლიან, ნუ დაყრით ფარხმალს.
რუბრიკა: ისტორიები ერთხელ, ერთი–ერთი ამერიკული კოლეჯის პროფესორმა, სოციოლოგიის ჯგუფის სტუდენტებს შესთავაზა დაევლოთ ქალაქის ღატაკთა თავშესაფრები და შეეგროვებინათ ინფორმაცია ბავშვებზე, რომლებიც ამ თავშესაფარში ცხოვრობდნენ. მან თხოვა სტუდენტებს შეეფასებინათ თითოეული მათგანის სამომავლო შანსები. საერთო ჯამში ინფორმაცია შეგროვდა სხვადასხვა ასაკის 200 ბავშვზე. ყოველი მათგანის ცხოვრების პირობების შესწავლის შემდეგ სტუდენტები ამბობდნენ თითქმის ერთი და იგივეს: „ მას არა … Read more

თუ თქვენ მოგივიდათ რაიმე იდეა, მაგრამ აღმოაჩინეთ, რომ თქვენთვის ავტორიტეტული ადამიანები და შესაბამისი სფეროს ექსპერტები მას არარეალურად ან სულაც უაზრობად თვლიან, ნუ დაყრით ფარხმალს.

როცა ჩვენს სახლში გამოჩნდა პირველი ტელეფონი, მე საკმაოდ პატარა ვიყავი იმისთვის რომ მივწვდომოდი კედელზე დაკიდებულ ყურმილს და ყოველთვის მოჯადოებული ვუყურები თუ როგორ საუბრობდნენ ჩემი მშობლები მისი მეშვეობით.
ცოტა მოგვიანებით, მე მივხვდი, რომ ყურმილში იჯდა ადამიანი, რომელსაც ერქვა, „ოპერატორო, თუ შეიძლება“ და არ არსებობდა საკითხი, რომელზეც ამ საოცარ ადამიანს არ ჰქონდა პასუხი.

გამარჯობა, ჩემო სუპერეფექტურო მეგობრებო.
ძალიან მიხარია, რომ აქ ვარ, თქვენთან ერთად. ძალიან საინტერესოა ამდენი ადამიანის, ამდენი „სამყაროს“ აღმოჩენა, დაკვირვება, შესწავლა, მათი ღირებულებებისა და ქმედებების გააზრება და საკუთარ ცხოვრებაში დანერგვა.
მადლიერი ვარ უფლის, რომ ამ ყველაფრის საშუალება მომეცა. მერწმუნეთ, ყველა თქვენგანი ძალიან მიყვარს! შეიძლება არადამაჯერებლად ჟღერს (ზოგ თქვენგანს ხომ თითქმის საერთოდ არ ვიცნობ), თუმცა, აი ასე!
მე თქვენ ყველანი ძალიან მიყვარხართ!
მიყვარხართ, რადგან მიყვარს ღმერთი და ღმერთმა თქვენთან ერთად მარგუნა სიცოცხლე დედამიწაზე… თუმცა, არათუ სიცოცხლე მარგუნა თქვენთან ერთად, ამ საოცარ გარემოშიც მომახვედრა და მომცა საშუალება, მეც ვყოფილიყავი თქვენი, გენიოსების საოცარი გუნდის წევრი, მეც გამეზიარებინა თქვენი შეხედულებები, ღირებულებები, ფასეულობები… თუნდაც ის, რომ დღეს ამ სიტყვებს ვწერ და თქვენ კითხულობთ, ძალიან დიდი საჩუქარია ჩემთვის… ასე რომ, დიახ! მე თქვენ ძალიან მიყვარხართ!

ბავშვობაში, როცა საკუთარ თავთან ვრჩებოდი, ყოველთვის ვთხზავდი რაღაც მოთხრობებს, ზღაპრებს, მითებს, იგავებს… ძალიან ბევრი ჩანახატი შემიქმნია გონებაში თუნდაც ექსკურსიების დროს, როდესაც ავტობუსის ფანჯრიდან ულამაზეს ბუნებას შევყურებდი. ყოველთვის, როცა რაიმე ისტორიას ვიგონებდი ჩემი ბავშვური გონებით და მულტფილმების, ზღაპრებისა და საბავშვო მოთხრობების ასაკში მყოფს, ბოროტი გმირის ტიპაჟი უნდა გამომეძერწა, რათა შემდეგ სიკეთეს გაემარჯვა, ვფიქრობდი, ვინ შეიძლება იყოს ბოროტის „როლში“ ჩემს მოთხრობაში, ვის შეიძლება ვარგუნო ეს როლი–მეთქი…

ეს მე შენთვის დავწერე გენიალურო ადამიანო!
გიჭირს დილით ადგომა/გაღვიძება?…გიჭირს ცხოვრებისეული ამოცანების გადაწყვეტა?… მავნე ჩვევებისგან განთავისუფლება?…
ძალიან კარგი, თუ ასეა, გილოცავ შექმნილ მდგომარეობას…რადგან შენ იქ ხარ, სადაც უნდა იმყოფებოდე.
გაგიკვირდება, რა არის აქ მოსალოცი, მაგრამ დამიჯერე, ნამდვილად მოსალოცია! იმიტომ, რომ ადამიანს თუ არ გაუჭირდა, თუ სულმა, გონებამ წინააღმდეგობა არ ნახა, ისე ვერ გაძლიერდება, ვერ წავა წინ. დაემსგავსება მანქანას რომელიც ბუქსაობს, იმიტომ რომ საბურავებს წინააღმდეგობა არ აქვს, არ არის მოდებაში. ამ ბუქსაობაში ის ნელ ნელა ცვდება და თუ დიდხანს ვაბუქსავებთ გასკდება, დაიშვებს, მწყობრიდან გამოვა …

იცი, მეგობარო, გუშინ დამესიზმრა… საფლავის ქვაზე მიწერილი ტირესავით ყოფნა–არყოფნის ზღვარზე დააბიჯებდნენ ადამიანები… არც ყოფნა იყო, არც – არყოფნა… არც… არც რაღაც სხვა…
რატომ, მეგობარო! რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები სიცოცხლეს! არც კი გვგონია, რომ რაიმე გვაქვს დასაფასებელი ამქვეყნად და მუდმივ წუწუნსა და უმადურობაში ვატარებთ სანუკვარ წამებს!..
მე არ მინდა ასეთი სამყარო… არ მინდა! არა…
მე მჯერა ხვალინდელი აისის… ფეთქვის, სამყაროს წიაღიდან რომ იფრქვევა და… „მომენდე, მე შენთან ვარო“, რომ გაგრძნობინებს! მჯერა ხეზე კვირტების აფეთქების ძალის… აფეთქებისა, „ცოტაც მოითმინეო“, რომ გაჰყვირის…
ძვირფასო მეგობარო, მართალია, არ ვიცი, ვინ ხარ, რა გქვია, როგორ ხარ… ისიც კი არ ვიცი, ოდესმე, თუნდაც შემთხვევით, შევხვედრივართ თუ არა ერთმანეთს… ან… შევხვდებით, კი, ოდესმე?! არ ვიცი, ეს საკითხი ბედს მივანდოთ… მე კი ერთ რამეს გეტყვი: მე შენ მიყვარხარ! მიყვარხარ, რადგან მიყვარს ღმერთი და ღმერთმა შენთან ერთად მარგუნა სიცოცხლე დედამიწაზე!.. ყოველთვის ვფიქრობდი… რა … Read more
ხშირად მეკითხებიან ხოლმე: “რა გინდა მებონია, რისთვის აკეთებ ამ ყველაფერს, რა არის შენი ნამდვილი მიზანი”? ზოგი ამას გულწრფელი ინტერესით მეკითხება, ზოგი ირონიულად, ზოგი ეჭვით, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ვფიქრობ, ჩემს მკითხველებს, აქვთ უფლება დამისვან მსგავის შეკითხვები.
ამჟამად, მე ვმუშაობ წიგნზე, რომელშიც აისახება მთელი ჩემი ერთგვარი ცხოვრებისეული ფილოსოფია, გლობალური იდეა, მიზანი, მისია, პრცინციპები და ფასეულობები, მაგრამ ეს ხანგრძლივი პროცესია, ამიტომ გადავწყვიტე მანამდე მოკლედ, სტატიის ფორმატში შევეხო ამ თემას.

გიჭირთ დილით ადგომა როცა მაღვიძარა რეკავს? გიჩნდებათ სურვილი რომ გამორთოთ და გააგრძელოთ ძილი?
ადრე მეც ყოველდღიურად მიწევდა მსგავსი რიტუალის ჩატარება. როცა მაღვიძარა რეკავდა და გამოვყავდი ტკბილი ძილის მდგომარეობიდან, მე მაშინვე გამოვრთავდი ხოლმე მას, შემდეგ კი დიდხანს ვფიქრობდი, ნუთუ მართლა ასე მნიშვნელოვანია დღეს ადრე ადგომა?