„ცხოვრება სიმფონიას გავს. თითოეული ჩვენთაგანი ინსტრუმენტია, რომელიც თავის განუმეორებელ პარტიას ასრულებს ამ საოცარ მუსიკალურ ნაწარმოებში. არც ერთ ინსტრუმენტს არ შეუძლია სხვისთვის დაწერილი მელოდიის შესრულება. თითოეულს თავისი, განუმეორებელი პარტია აქვს. ჰარმონიის მისაღწევად თითოეული მათგანი ძალზე მნიშვნელოვანია და აუცილებელია.
ქალაქის განაპირა უბანში, სკოლიდან გამომავალი ბავშვების ჟრიამული იკლებდა არემარეს. სასწავლო წელი მთავრდებოდა. დამამთავრებელი კლასი, ტრადიციულად, აფხაზეთში ექსკურსიისთვის ემზადებოდა.
იყო ერთი მეფე, რომელსაც ძალიან უყვარდა თავისი დედა. ერთხელ, მან, ქვეყანას ამცნო თავისი გადაწყვეტილება, რომ დედა დედოფლის და ზოგადად ყველა დედისადმი თავისი სიყვარულის და პატივისცემის ნიშნად, წელიწადში ერთ დღეს, აცხადებდა დედის დღედ.
შიში ეს არის ერთგვარი გრძნობა, რომელიც ჩამონტაჟებულია ჩვენს ტვინში იმისთვის, რომ დაგვიცვას საფრთხეებისგან. ის შეგვიძლია შევადაროთ კანს, რომელიც ფარავს მთელ სხეულს და იცავს მას სხვადასხვა გარეგანი ზემოქმედებისგან. ამიტომ, ადამიანისთვის შიშის მოშორება, მისი გატყავები ტოლფასია ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით.
ერთხელ, ზამთრის ცივ ღამეს, მე დავბრუნდი, ჩემს სოფლის სახლში, სეირნობიდან და აღმოვაჩინე რომ ქარს, სახლის კარ-ფანჯარა გაეღო. გასვლისას მე არ ჩამიკეტავს ისინი და ახლა, ყინულიანმა ქარმა, არივ დარია და მთელ სახლში მიმოფანტა ქაღალდები ჩემი საწერი მაგიდიდან.
მოხუცი ბებო… სიცივისგან აკანკალებული და გაფითრებული… მთრთოლვარე ხელებითა და ხმით ითხოვს დახმარებას: „დამეხმარეთ გოგოებო…“ თან თითქოს ეტირება… გული არასოდეს მითმენს მისი ნახვისას და უკანასკნელი თეთრებიც ხშირად გამიწვდია მისი აკანკალებული ხელებისთვის…
ეს იტორია მოხდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, პარაოლიმპიურ თამაშებზე.
ღია სტადიონზე მიმდინარეობდა შეჯიბრება სირბილში შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბავშვებს შორის.
ყველაფერი ჩვეულებრივად დაიწყო. მონაწილეები მოეწყვნენ სტარტზე, მსაჯმა აწია ხელი, გაისმა გასროლის ხმა და ბავშვები გაიქცნენ ფინიშის ხაზისკენ.
ერთმა კაცმა სუფრაზე ღვინო არ დალია.
“რატომ არ სვამო”, ჰკითხეს და კაცმა უპასუხა: “იმიტომ, რომ ვიცი ვისი დაყენებულიც არისო”
– რას ამბობ, ნატურალურია, ხატზე დავიფიცებ, – შეიცხადა მასპინძელმა.
მე მსურს, მოგიყვეთ უეცარი სიხარულის შესახებ, რომელიც უდრის გაფრენას?
ზამთრის სუსხიანი დილა… აი ისეთი, შენი და თბილი საწოლის მეგობრობის სადღეგრძელოს ცხელი ჩაით სავსე განსხვავებულით რომ გასმევს. დაუდევრად მოვიგდე კაშნე და შევაბიჯე ზამთრის საყინულეთში.
