როცა სოკრატეს სიკვდილი მიუსაჯეს, მისი ცოლი ატირდა. რა გატირებსო ჰკითხა სოკრატემ.
– რა და ასე ტყუილუბრალოდ, სრულიად უდანაშაულოს რომ გსჯიან სიკვდილითო.
სოკრატემ გაიცინა და ჰკითხა:
– შენ რა, გერჩივნა დამნაშავე ვყოფილიყავი და ისე დავესაჯეთ?
ადამიანები დასაბამიდან მივილტვით შეუცნობელის შეცნობისკენ და ეს სწრაფვა ალბათ სხვა არაფერია თუ არა ნაწილის სწრაფვა მთელისკენ. იმ მთელისკენ, რომელსაც მოვწყდით ერთ დროს და სამყაროში გზააბნეულებმა შევქმენით საკუთარი წარმოდგენები მთელსა და მთლიანობაზე. და როცა მივისწრაფით მთელისკენ, ხშირ შემთხევავში მივისწრაფით იმ მთელის საკუთარი ინტერპრეტაციისკენ და ამით კიდევ უფრო მეტად ვშორდებით ნამდვილს … და ერთმანეთსაც… მაგრამ თუ გულში … Read more
“ადამიანებს ჰგონიათ, გზები იმიტომ არის მოგონილი რომ იარონ. ერთი სოფლიდან მეორე სოფელში მივიდნენ, იყიდონ და გაყიდონ, გაახარონ ვინმე ან ავნონ ვინმეს. ადამიანები გზებს იმისთვის იყენებენ რომ ვიღაც გამვლელს ჩაუსაფრდნენ და გაძარცვონ. იმას კი არ ფიქრობენ, რომ ყველა გზა, რაც დედამიწაზე არსებობს, ერთ დიდ მიზანს უნდ ემსახურებოდეს – სულის სრულყოფსა და ამაღლებას. დღეები გზებია, გზები კი … Read more
როცა სოკრატეს სიკვდილი მიუსაჯეს, მისი ცოლი ატირდა. რა გატირებსო ჰკითხა სოკრატემ.
– რა და ასე ტყუილუბრალოდ, სრულიად უდანაშაულოს რომ გსჯიან სიკვდილითო.
სოკრატემ გაიცინა და ჰკითხა:
– შენ რა, გერჩივნა დამნაშავე ვყოფილიყავი და ისე დავესაჯეთ?

მოგესალმები მკითხველო. მგონი დამიგვიანდა თქვენთან ბოლო კომუნაკიციის შემდეგ დაბრუნება. თუმცა ამავე დანაკლისის გრძნობამ მძაფრად მაგრძნობინა, რომ სათქმელი დაგროვდა. შეიძლება ითქვას საკმარისზე მეტიც.

კორეის ომის პერიოდში, აშშ-ს აღმოსავლეთ სანაპიროზე მდებარე ერთ შეძლებულ ოჯახში ერთ საღამოს ტელეფონმა დარეკა. დაისახლისმა აიღო ყურმილი და სიხარულისგან სუნთქვა შეეკრა როცა საკუთარი ვაჟის ხმა გაიგონა.
წესი 1. ფიქრს ვიწყებთ ბოლოდან
როცა ვიწყებთ კონკრეტულ ამოცანაზე ფიქრს, ჩვენ ცხადად უნდა წარმოვიდგინოთ, თუ რა შედეგის მიღება გვინდა.

დღეს უკვე იმ ნიშნულს მივაღწიე, რომელსაც დაღლა ჰქვია. უღიმღამოდ გადავამოწმე მეილი, შემდეგ ჩემს ფეისს გვერდს ჩავუყევი და ძალიან პოზიტიური ფოტო ვიპოვე. ფოტო, რომელიც სიკეთეს და ბედნიერებას ასხივებდა.

მე დავიბადე სოფლად, სადაც ქალები მზეს ასწრებენ გაღვიძებას და ნამიან მდელოს გრძელი ქვედაბოლოებით შეისისხლხორცრბენ. მე დავიბადე სოფლად, სადაც მამლის ყივილი მოასწავებს ახალი დღის გათენებას.

ყოველი დილა იწყება იმედით, დღეის შემდეგ. ეს უკანასკნელი კი მოიცავს ყველასა და ყველაფერს რისი შესრულების ძალაც დღეს არ შეგვწევს. ამ ორ სიტყვაში კი გადის დღეები, კვირები, თვეები და ზოგჯერ წლები სასრულამდე. ასე უსასრულო ჯაჭვით არის გადაბმული ყოველი დღე ამ სიტყვებზე, ისე თითქოს თავშესაფარს ამ მოკლე წინადადებაში პოულობს. თითქოს გეიმედება არარსებული გარემოება, რომელსაც მომავალში შენვე იქმნი.