
“ჭეშმარიტება ის არის, რომ საკუთარი ხანძრიდან საკუთარი ჭეშმარიტება იბადება.”

„გუშინდელი დღე წარსულია, ხვალინდელი – ჯერ არ არის დამდგარი. ჩვენ მხოლოდ გვაქვს დღევანდელი დღე. მოდით, დავიწყოთ…“
“ბედნიერება მდგომარეობაა, მდგომარეობას კი ჩვენვე ვიქმნით, ვიქნებით უბედურები, ბედნიერები, თუ ძლიერები ეს მხოლოდ ჩვენზეა დამოკიდებული, ნებისმიერი მათგანის მიღწევას თანაბარი ძალისხმევა სჭირდება!”

ადამიანი, დაბადებიდან გრძნობს რაოდენ უმწეოა დიდი სამყაროს წინაშე. ამიტომ ჯერ კიდევ პირველ წამებს ამ სამყაროსთან შეხვედრისა ტირილით აპროტესტებს. შემდგომ კი ეძებს გზებს, როგორ დაამყაროს მასთან კომუნიკაცია. ჯერ ღიღინით, მერე გაუგებარი ბგერებით, შემდგომ პირველი სიტყვებით და ბოლოს გარკვეული მეტყველებით.

დღეს ძალიან ბევრს საუბრობენ იმაზე, რომ პიროვნული ზრდა ადამიანის განვითარების უმნიშვნელოვანესი ნაწილია და რომ ეს პროცესი მთლიანად მის მონდომებასა და სურვილზეა დამოკიდებული.
ჩვენი ინტელექტის მუშაობას უზრუნველლყოფს ნერვული სისტემა, რომელიც შედგება ორი ნაწილისაგან:
ცენტრალური ნერვული სისტემა, რომელიც მდებარეობს თავში და პერიფერიული ნერვული სისტემა, რომელიც განაწილებულია მთელ სხეულში.
ზოგიერთი მეცნიერი დედის წიაღს სამოთხეს უწოდებს, სადაც პატარა საოცრად ბედნიერია. მუდმივად დედასთანაა. დედა იცავს, კვებავს, ეფერება. ესმის დედის ხმა, აქვს თბილი გარემო, მოძრაობს თავისუფლად.
შესაძლებელია, რომ 100 წელი იცხოვრო საქართველოში და ყველა კუთხის სამზარეულო ვერ დააგემოვნო სრულად. ხშირ შემთხვევაში ისეც ხდება, რომ 10, მაქსიმუმ 15 კერძით ვიცნობთ ქართულ სამზარეულოს, არადა სინამდვილეში ისეთი მრავალფეროვანია რომ კუთხიდან კუთხეში კი არა, საკმარისია ერთი პატარა სოფლიდან მეორეში გადახვიდე და აბსოლუტურად განსხვავებულ კერძებს აღმოაჩენ.