შევხვდებით მწვერვალზე!

 

– მოვედი

– გისმენ

– სულ ის ღამე მახსოვს. მე რომ სწორი გადაწყვეტილება მიმეღო შეიძლებოდა გადარჩენილიყავი.

– შენ რა, ღმერთად ხომ არ წარმოგიდგენია შენი თავი?

– ეს რა შუაშია?

– შენის აზრით იმდენი ხელგეწიფება, რომ შენს გადაწყვეტილებაზე იყო დამოკიდებული ვიცოცხლებდი თუ არა?

– კი მაგრამ ხომ…

– არავითარი მაგრამ. შენ არაფერ შუაში ხარ. მოხდა ის რაც უნდა მომხდარიყო, ხვიჩა. შენი გადასაწყვეტი არ იყო ვიცოცხლებდი თუ არა. როგორ ფიქრობ სხვანაირად რომ ყოფილიყო საჭირო, უფალს გაუჭირდებოდა შენი «დარწმუნება»? ამოიგდე ეგ აზრები თავიდან და ნუ მიყურებ შეშინებული ბავშვივით…

 

saubarii

 

და საერთოდ, რატომ ხარ ასე მორიდებული, თითქოსდა რაღაცნაირად დათრგუნულივით, თითქოსდა მთელი სამყაროს ვალი გაქვსო? გაიმართე წელში.  რა გჭირს?

– მე არ ვარ მორიდებული. ასე მხოლოდ შენთან ყოფნის დროს მემართება

– რატომ?

– ალბათ შენი ავტორიტეტი მთრგუნავს. ვფიქრობ რომ ვერადსროს გავხდები შენსავით ძლიერი.

პაუზა…

– როგორ გგონია, ჩემი ავტორიტეტი ვინმესთვის საზიანოდ ქცეულა?

– არა…  მგონი პირიქით. შენ უამრავი ადამიანისთვის გაგიწვდენია დახმარების ხელი. რამდენადაც ვიცი ბევრი სიცოცხლესაც კი უნდა გიმადლოდეს.

– მართალია, და როცა სხვებისთვის ამდენი სიკეთე მოუტანია ჩემს ავტორიტეტს, რატომ გგონია რომ შენ გავნებს? პირიქით, შენ უნდა გიხაროდეს და გეიმედებოდეს.

– დიახ, მე მიხარია და მეიმედება, სანამ ჩემს გვერდით ხარ, მაგრამ….

– მაგრამ, რა?

– მაგრამ…. ყოველთვის ხომ არ იქნები?

– მე დღეს შენთან ვარ, შენს გვერდით და ყოველთვის მზად ვარ დაგიცვა, მაგრამ როცა მოვა დრო და მე აღარ ვიქნები ფიზიკურად შენს გვერდით, მაშინ დარჩება ჩემი ენერგია,  ჩემს მიერ გაკეთებული კეთილი საქმეები და ავტორიტეტი.  სწორედ ისინი იქნებიან შენი დამცველებიც და ორიენტირებიც.

დაიმახსოვრე, ყველაფერს რასაც სხვებისთვის ვაკეთებ,  სინამდვილეში ვაკეთებ შენთვის.  ეს ყველაფერი იქნება ის საძირკველი რომელზეც შენ უნდა ააშენო შენი ციხესიმაგრე, შენი სასახლე.  შენ არაჩვეულებრივი ადამიანი ხარ. ღმერთმა ყველაფერ საუკეთესოს, რაც მე და  დედაშენს გვქონდა  შენში მოუყარა თავი და ბონუსად განსაკუთთრებული, ორიგინალური შტრიხები დაგამატა.

გაიმართე წელში, თამამად გაუსწორე თვალი ცხოვრებას. შენ მბრძანებელი ხარ, საკუთარი თავის,  ცხოვრების მბრძანებელი. წინ გასწი, მწვერვალებისკენ და ნურასდროს ნუ შეგეშინდება დაბრკოლებების. მე ყოველთვის შენთან ვარ. შენს გვერდით, ყოველთვის გაგისუფთავებ გზას და დაგიცავ ზურგიდანაც. ხომ იცი პრობლემებთან საქმის მოგვარება ჩემი „პროფესიაა“ 🙂  მე უკვე მათთან შეტაკებაც კი არ მიწევს ისე გარბიან ჩემს დანახვაზე, ხოლო თუ რომელიმე მაინც გათავხედდება, კვლავაც მოვუგრეხ კისერს…

ასე, რომ, ნურაფრის დარდი ნუ გაქვს, უშიშრად იარე წინ, მწვერვალებისკენ.  შენ ახვალ იქ და დაიპყრობ მათ.

ჩვენ ერთად გავაკეთებთ ამას.  ჩვენ შევხვდებით მწვერვალზე!

 

ეს შეხვედრა ერთი წლის წინ შედგა, თამარ საგინაშვილის ერთ–ერთ კოუჩსესიაზე.
 
დღეს კი მამაჩემის გარდაცვალებიდან 23 წელი შესრულდა…

 

სიყვარულით და მადლიერებით, ხვიჩა მებონია

დატოვეთ კომენტარი

Проверка комментариев включена. Прежде чем Ваши комментарии будут опубликованы пройдет какое-то время.