უდაბნოში ერთი რაინდი მიიკვლევდა გზას. დიდი ხნის მძიმე მგზავრობამ მას ძალები გამოაცალა, მითუმეტეს რომ ცხენიც დაკარგა. მან მოიშორა აბჯარი და ფარი, რომლებიც უკვე მძიმე ტვირთად აწვა და როცა უკვე იმედი გადეწურა – შენიშნა ოაზისი.
გახარებულს, დროებით დაღლაც გადაავიწყდა და თითქმის სირბილით გააგრძელა გზა. მაგრამ როცა ოაზისამდე მიაღწია, ნახა რომ წყაროსთან უზარმაზარი სამთავიანი ურჩხული იჯდა.
ერთ კაცს ძალაინ აწუხებდა ის აზურზაური და ხმაური, რომელსაც ქმნიდნენ მისი სახლის წინ სათამაშოდ შეკრებილი უბნის ბავშვები.მათთან არ ჭრიდა არც დარიგება, არც მუქარა, რომელსაც ამ კაცის მეზობლები მიმართავდნენ.
ერთხელ, როცა ბავშვები უკვე სახლში აპირებდნენ, წასვლას, ეს კაცი გავიდა მათთან, მისცა თითეულს 1 დოლარი და უთხრა:
მე მთელი ცხოვრება მასწავლიდნენ, რომ უნდა ვყოფილიყავი იდეალური, რომ ყველაფერი რასაც მე ვაკეთებ, უნდა ყოფილიყო იდეალური და შესაბამისად, მეც მთელი ცხოვრება ვცდილობდი ვყოფილიყავი იდეალური.
ერთ სახელმწიფოში ცხოვრობდა ადამიანი, რომლის სიბრძნეზეც ლეგენდები დადიოდა. ერთხელ, მეზობელ სახელმწიფოსთან ომის დროს ეს კაცი ტყვედ ჩავარდა.
ერთ ღვთისმოშიშ კაცს ყავდა ურწმუნო შვილი. მამა ძალიან განიცდიდა, მაგრამ ვერაფრით შეძლო ბიჭისთვის ღვთის სიყვარული ჩაენერგა.
ერთხელ, როცა იგრძნო სიკვდილის მოახლოება, დაუძახა შვილს და უთხრა:
– შემისრულებ უკანასკნელ თხოვნას?
– რა თქმა უნდა მამა.
– ჩემი სიკვდიდილის შემდეგ, 40 დღის განმავლობაში, ყოველდღე, მინიმუმ 15 წუთით მოდი ამ ოთახში.
– და რა უნდა გავაკეთო?
– არაფერი, უბრალოდ მოდი და დაჯექი სკამზე, ოღონდ ყოველდღე და მინიმუმ 15 წუთით.
– კარგი მამა, გპირდები.
ერთხელ, ერთმა ინდიელმა იპოვა არწივის კვერცხი და ჩადო ის ველური ამერიკული ინდაურის ბუდეში. დროთა განმავლობაში მისგან გამოიჩეკა არწივის მართვე, რომელიც შემდეგ იზრდებოდა ინდაურის ჭუკებთან ერთად.
მთელი თავისი ცხოვრება ეს ფრინველი, – ფიქრობდა რა, რომ იყო ინდაური – იქცეოდა ისე, როგორც ინდაური. ის ჩიჩქნიდა მიწას, სადაც ეძებდა მარცვლეულს და ჭიებს, ის გამოსცემდა მისი ბუნებისთვის სრულიად შეუფერებელ, მაგრამ ინდაურისთვის დამახასიათებელ ხმებს. აფრინდებოდა ხანდახან ერთ ორ მეტროზე და ისიც დიდი გაჭირვებით.
იყო ერთი უცნაური კაცი. ის ყოველ დილით მზეს აღვიძებდა!
გათენებამდე გამოვიდოდა აივანზე, დადგებოდა პირით აღმოსავლეთისკენ და დაიწყებდა ძახილს:
– მზეო ამოდი! მზეო ამოდი!
და ასე, სანამ მზე არ ამოვიდოდა.
– მადლობა მზეო! – იტყოდა ის მაშინ და ბედნიერი სახით შებრუნდებოდა სახლში.
ასე გრძელდებოდა ყოველდღე დიდი ხნის განმავლობაში, სანამ ერთხელ ამ ამბავს შემთხვევით ერთი მისი მეზობელი არ შეესწრო.
– შენ რა, გაგიჟდი?! – დაუძახა მან. – რას გაჰყვირი დილაუთენია, მაგის გარეშე არ ამოვა მზე თუ რა?!
– არა, არ ამოვა! – უპასუხა კაცმა და სახლში შევიდა.
ერთი ჭეშმარიტების მაძიებელი გზაზე გადააწყდა ლოდს, რომელზეც ეწერა:
“გადააბრუნე და გაიგებ ახალს.”
მოგზაურმა ბევრი წვალების შემდეგ, როგორც იქნა, გადააბრუნა ლოდი და ნახა წარწერა:
“რისთვის ეძებ ახალ ცოდნას, თუ იმასაც არ აქცევ ყურადღებას, რაც უკვე იცი
და საერთოდ რად გინდა ცოდნა, თუ იმას რაც იცი, მოქმედებად არ აქცევ?!”
ძალიან მიყვარს წიგნები. მთელი ცხოვრება ვკითხულობდი. დღისით თუ ღამით, სახლში თუ ქუჩაში, ლამპის შუქზე და მთვარის შუქზეც, ვკითხულობდი მთელი არსებით, ვცხოვრობდი ამ წიგნებში, მიყვარდა, მძულდა, ვეჭვიანობდი და ვიბრძოდი, ვეძებდი ფათერაკებს ჩემს საყვარელ გმირებთან ერთად და ასე გრძელდებოდა წლების განმავლობაში…
და აი ერთხელ, მორიგი წიგნის წაკითხვის შემდეგ, დაფიქრებულმა იმაზე, თუ ვინ ვარ მე, რა არის ჩემი ცხოვრებისეული მისია და რამდენად შევძელი მისი განხორციელება, გავაცნობიერე, რომ თითქმის ოთხ ათეულ წელს მიღწეული კაცი, ჯერ ისევ ზღაპარში ვცხოვრობდი, რომ მთელი ცხოვრება კი არ ვქმნიდი, რისთვისაც არის მოწოდებული ადამიანი ზოგადად, არამედ, ვოცნებობდი და ვფიქრობდი იმაზე, თუ როგორ უნდა შემექმნა, ვაწყობდი გეგმებს, ვემზადებოდი, მაგრამ რეალურად ღირებული არაფერი გამიკეთებია…
მაშინ მივხვდი, რომ მართალია წიგნის კითხვა და სწავლა–განათლება აუცილებელია, მაგრამ გააჩნია რას და როგორ ვსწავლობთ და რაც მთავარია როგორ ვიყენებთ ნასწავლს, რომ წარმატებას აღწევენ არა ის ადამიანები, ვინც მუდმივად და ბევრს სწავლობენ, არამედ ისინი ვინც ეფექტურად იყენებენ იმ ცოდნას რაც გააჩნიათ…
