არავის არ უნდა იყოს უმწეო და უბედური, მაგრამ არის სიტუაციები, როცა ჩვენ ასეთები ვხდებით. ეს არის სიტუაციები, როცა ჩვენ გვეშინია. ზოგჯერ ჩვენ ძალიან გვეშინია, ბევრს კი ძალიან ხშირად ეშინია. როცა ყველაფერი ხდება უცბად, მოულოდნელად და არაფერში არ შეიძლება იყო დარწმუნებული, სულში ისადგურებს შიში.
მსოფლიოს ერთ-ერთი უმდიდრესი ადმიანი ბილ ბარტმანი გვაძლევს შესანიშნავ რჩევას თუ როგორ გავაცუროთ ჩვენი ტვინი, როცა ვფიქრობთ რომ ჩვენი მიზნები ძნელადმისაღწევია, ერთი უმარტივესი მოქმედების მეშვეობით, რომელიც მიზნის მიღწევის ალბათობას ზრდის თითქმის 100% – მდე.
ვინიდანб ადამიანებს უყვართ ბოლომდე წინააღმდეგობის გაწევა, ჩვენ არ ვამბობთ უარს ჩვენს გეგმებზე მანამ, სანამ არ ჩავებმებით ორთაბრძოლაში ჩვენს ბედისწერასთან. როცა ბედისწერა ბეჭებით გვაკრავს მიწას, ჩვენ ვიმარჯვებთ. და პირიქით, თუ ვინმე იმარჯვებს ბედისწარასთან ორთაბრძოლაში, ის მარცხდება მატჩში საბოლოოდ, რადგან სამუდამოდ რჩება გაურკვევლობაში საკუთრი ბედის მიმართ. ასეთი ადამიანები ჩვეულებრივ ბევრს და მძიმედ მუშაობენ და შეიძლება ბევრსაც გამოიმუშავებენ, მაგრამ ვერ იღებენ ამისგან სიამოვნებას.
საერთოდ ადამიანთა უმრავლესობას ბედი ეხსნება სამ ეტაპად.
ერთხელ, დაღლილი ჩიტი ჩამოჯდა ტოტზე დასასვენებლად. ის ტკბებოდა საკუთარი უსაფრთხოებით და თვალწინ გადაშლილი საოცარი ხედებით. ის ჟღურტულებდა და თამაშობდა სხვა ჩიტებთან ერთად.
ერთი ქრისტიანი კაცი პრობლემებმა დაამძიმა და მონასტერში ავიდა თავის მოძღვართან.
„სულ ამერია ცხოვრება… სამსახურიც დავკარგე… ოჯახიც დამენგრა… ბანკის ვალში ვიღრჩობი… ლამისაა თავი მოვიკლა…“ – შესჩივლა მან მღვდელს.
როდისმე შეგხვედრიათ ადამიანი, რომელიც ამბობდა:
„მე ახლა მოვკვდები შიმშილისგან. წარმოდგენა არ მაქვს რა უნდა ვქნა. შეგიძლიათ რამე მირჩიოთ? შეგიძლიათ მომაწოდით რაიმე იდეა თუ როგორ უნდა გადავჭრა ეს საშინელი პრობლემა“?
„ცხოვრება სიმფონიას გავს. თითოეული ჩვენთაგანი ინსტრუმენტია, რომელიც თავის განუმეორებელ პარტიას ასრულებს ამ საოცარ მუსიკალურ ნაწარმოებში. არც ერთ ინსტრუმენტს არ შეუძლია სხვისთვის დაწერილი მელოდიის შესრულება. თითოეულს თავისი, განუმეორებელი პარტია აქვს. ჰარმონიის მისაღწევად თითოეული მათგანი ძალზე მნიშვნელოვანია და აუცილებელია.
ქალაქის განაპირა უბანში, სკოლიდან გამომავალი ბავშვების ჟრიამული იკლებდა არემარეს. სასწავლო წელი მთავრდებოდა. დამამთავრებელი კლასი, ტრადიციულად, აფხაზეთში ექსკურსიისთვის ემზადებოდა.
იყო ერთი მეფე, რომელსაც ძალიან უყვარდა თავისი დედა. ერთხელ, მან, ქვეყანას ამცნო თავისი გადაწყვეტილება, რომ დედა დედოფლის და ზოგადად ყველა დედისადმი თავისი სიყვარულის და პატივისცემის ნიშნად, წელიწადში ერთ დღეს, აცხადებდა დედის დღედ.
