როცა სოკრატეს სიკვდილი მიუსაჯეს, მისი ცოლი ატირდა. რა გატირებსო ჰკითხა სოკრატემ.
– რა და ასე ტყუილუბრალოდ, სრულიად უდანაშაულოს რომ გსჯიან სიკვდილითო.
სოკრატემ გაიცინა და ჰკითხა:
– შენ რა, გერჩივნა დამნაშავე ვყოფილიყავი და ისე დავესაჯეთ?
როცა სოკრატეს სიკვდილი მიუსაჯეს, მისი ცოლი ატირდა. რა გატირებსო ჰკითხა სოკრატემ.
– რა და ასე ტყუილუბრალოდ, სრულიად უდანაშაულოს რომ გსჯიან სიკვდილითო.
სოკრატემ გაიცინა და ჰკითხა:
– შენ რა, გერჩივნა დამნაშავე ვყოფილიყავი და ისე დავესაჯეთ?

დღეს უკვე იმ ნიშნულს მივაღწიე, რომელსაც დაღლა ჰქვია. უღიმღამოდ გადავამოწმე მეილი, შემდეგ ჩემს ფეისს გვერდს ჩავუყევი და ძალიან პოზიტიური ფოტო ვიპოვე. ფოტო, რომელიც სიკეთეს და ბედნიერებას ასხივებდა.

ყოველი დილა იწყება იმედით, დღეის შემდეგ. ეს უკანასკნელი კი მოიცავს ყველასა და ყველაფერს რისი შესრულების ძალაც დღეს არ შეგვწევს. ამ ორ სიტყვაში კი გადის დღეები, კვირები, თვეები და ზოგჯერ წლები სასრულამდე. ასე უსასრულო ჯაჭვით არის გადაბმული ყოველი დღე ამ სიტყვებზე, ისე თითქოს თავშესაფარს ამ მოკლე წინადადებაში პოულობს. თითქოს გეიმედება არარსებული გარემოება, რომელსაც მომავალში შენვე იქმნი.

„გუშინდელი დღე წარსულია, ხვალინდელი – ჯერ არ არის დამდგარი. ჩვენ მხოლოდ გვაქვს დღევანდელი დღე. მოდით, დავიწყოთ…“

დღეს ძალიან ბევრს საუბრობენ იმაზე, რომ პიროვნული ზრდა ადამიანის განვითარების უმნიშვნელოვანესი ნაწილია და რომ ეს პროცესი მთლიანად მის მონდომებასა და სურვილზეა დამოკიდებული.
ზოგიერთი მეცნიერი დედის წიაღს სამოთხეს უწოდებს, სადაც პატარა საოცრად ბედნიერია. მუდმივად დედასთანაა. დედა იცავს, კვებავს, ეფერება. ესმის დედის ხმა, აქვს თბილი გარემო, მოძრაობს თავისუფლად.