წარმატების აკადემია MK

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

დაბადებიდანვე  ყველა ადამიანს  თან ახლავს  თავის ცხოვრების  მედალიონი. თავიდან ის ძალიან ლამაზია და მზის შუქზე  მკაფიოდ ანათებს. ადამიანის სულშიც  ბრწყინავს  და ანათებს მედალიონის ანარეკლი. ლაღად გადის წლები და ცივი ნიავიც კი, ვერ არღვევს  ადამიანის  სიმშვიდეს, სიხარულს და  ლამაზ დღეებს .

არავინ იცის, რომ ამ ჯადოსნურ მედალიონს მეორე მხარეც აქვს: წარუმატებლობის, დიდი გამოცდის, სინანულისა და მარცხის.

არავინ იცის, როდის შემოტრიალდება მედალიონი მეორე მხარეს  და არავინ იცის, რატომ ხდება ასე.

და როდესაც ასე ხდება, ადამიანს უკვირს – ადრე ხომ ყველაფერი სხვაგვარად იყო?- სვამს უამრავ კითხვას, მაგრამ პასუხი…  

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

მინდოდა დამეწერა სიკვდილზე რაღაცა,

მაგრამ აღარ არის, გაიქცა მუზა.

ტერენტი გამახსენდა, ტერენტი გრანელი და

თოფი მივიტანე შუბლთან.

აღარ გამოკრაო სასხლეტს თითი,

ხმამაღლა შემომძახა იმ ხმამ.

სათქმელი დაგრჩაო აღარ გითქვამსო

რაც დაგაბარაო იმან.

თოფი ავირიდე, შუბლი გავარიდე,

აღარ გავისროლე იმ ხანს.

მიწაზე დავეშვი და ჩუმად გავირინდე

ვფიქრობდი, ვფიქრობდი დიდ ხანს…   

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

წლების მანძილზე მოსვენებას არ მაძლევდა კითხვა, თუ ვინ ვიყავი სინამდვილეში, რა შესაძლებლობები გამაჩნდა და რა იყო ის, რისთვისაც ვარსებობდი დედამიწაზე. თითქოს მარტივი უნდა ყოფილიყო ამ კითხვებზე პასუხის ცოდნა, მაგრამ მე ყოველთვის რთულად, თუ არა შეუძლებლად მეჩვენებოდა.

ადამიანთა დიდ ნაწილს გვწყურია ვიცოდეთ, თუ რაში მდგომარეობს ცხოვრების არსი, რა საქმიანობა მოგვიტანს სისავსისა და სიხარულის შეგრძნებას, და საერთოდ, შესაძლებელია თუ არა ვიყოთ გულწრფელად ბედნიერები.

ამდენი სწავლისა და შრომის მიუხედავად, ზოგიერთ ჩვენგანს ისეთი შთაბეჭდილება გვეუფლება, თითქოს ის, რისკენაც მთელი არსებით მივილტვით, ჩვენთვის უბრალოდ მიუღწეველია. გადაღლილები ვფიქრობთ, რომ დროა მიწაზე დავეშვათ და დავჯერდეთ იმას, რაც სევდას უფრო გვგვრის, ვიდრე სიხარულს.

სამწუხაროდ ხშირად, რასაც ცხოვრების ადრეულ ეტაპზე ვსწავლობთ, ჩვენ ცხოვრებისეულ ტრაგედიას უფრო განაპირობებს, ვიდრე მისი ტკბობით შესაძლებლობას…       

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

…მივდიოდი ქუჩაზე, რომელსაც ერქვა “არსად”…კადრებივით გარბოდა ცხოვრება, მწველი დღეებისგან გამოხუნებული…ძველი ფირის წყვეტილი ხაზებივით დიოდა წვიმა…

და იყო გზა…არსაით…

კადრებს მიჰყვებოდნენ ადამიანები, წარსულიდან…ფერი ფერს ცვლიდა, ტირილი სიცილს, სიცივე სითბოს,ზაფხულს ზამთარი…და….გარბოდა ცხოვრება…წარსულის გროვად იქცეოდა და სულ უფრო ცოტა რჩებოდა მომავალი…და მივდიოდი, ჯიუტად გზაზე…არსად და არსაით…გარბოდა ცხოვრება და საათი მოთმინებით ითვლიდა წამებს, ბოლო ჩამოკვრამდე…

მერე აღარ იქნება დრო…და აღარც აზრი ექნება პატიებას…მერე იქნება “დასასრული”, გაცრეცილი კინოს ბოლო კადრზე…მერე ვეღარაფერს შეცვლი…       

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

გათენდა, ჩემს საწოლში გაჭირვებით წამოვჯექი, ერთი ხელით ტუმბოს ვეყრდნობი.

კარი გაიღო, ჩემს ოთახში ახალგაზრდა მედდა შემოვიდა. წნევა გამიზომა…

-კარგი წნევა გაქვს ბებია… გამიღიმა, წამლები ხომ გახსოვს, როგორ უნდა მიიღო?

-კი შვილო, ჯანი აღარ მაქვს თორემ გონება ჯერ კიდევ მიჭრის. ტუმბოზე ჩამწკრივებულ ფლაკონებს და ფირფიტებს შევავლე თვალი… ერთი ტაბლეტი ავიღე გამხდარი, დამჭკნარი ხელებით… ჯერ ეს უნდა დავლიო უზმოზე, მერე მეორე, შუადღეს სხვა, საღამოს კიდევ სხვა. ჭიქით წყალი მომაწოდა. წამალი გადავყლაპე. გაიხარე შვილო.

-იცოცხლე ბებია… მითხრა და ოთახიდან გავიდა.

ბედს არ ვუჩივი, მოხუცებულთა თავშესაფარში ვცხოვრობ. მადლობელი ვარ ქუჩაში რომ არ ვათევ ღამეს. მხოლოდ ერთ რამეზე მწყდება გული. შვილები საზღვარგარეთ ცხოვრობენ. მშობლები ისე მიდიან ამ ქვეყნიდან, რომ შვილები ჩამოსვლას და მათ ნახვას ვერ ახერხებენ. მინდა, რომ ყოველდღე ვხედავდე მათ. მინდა ვუყურებდე როგორ იზრდებიან ჩემი შვილიშვილები, როგორ ეთამაშებიან ძაღლს ეზოში, როგორ რწყავენ ყვავილებს, როგორ მეცადინეობენ, რას ჭამენ, რას სვამენ, როგორ იძინებენ და როგორ იღვიძებენ. მაგრამ აქ მარტო ვარ…          

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

თავისი ფეხით მივიდა ტელევიზიაში და „ერთი წუთის საეთერო დრო მომეცითო“ – ითხოვა.

გაეცინათ მასპინძლებს, მაგრამ მოხუცის ასაკს პატივი სცეს და ზრდილობის გამო, ისე, სასხვათაშორისოდ ჰკითხეს: „მაინც რის თქმას აპირებო?“

„ახალგაზრდობას მინდა მივმართო, რომ სიცოცხლეს გაუფრთხილდნენო“ – თქვა აფორიაქებულმა პაპამ.

თანამშრომლებმა ერთმანეთს გადახედეს და… საკითხი დადებითად გადაწყვიტეს.

… გამოვიდა პაპა სატელევიზიო შოუში და წამყვანის კითხვაზე: „რას ეტყოდით ახალგაზრდებსო? – ცახცახით წარმოსთქვა:

„სიცოცხლეს გაუფრთხილდით, გენაცვალეთ! … დროს გაუფრთხილდით!.. ერთმანეთს გაუფრთხილდით!…

ისიც იცოდეთ, რომ ზოგჯერ უძრაობა ჯობს უაზრო მოძრაობასა და ფუჭ საქმიანობას.

..და როცა დაიღლებით უნაყოფო საქმიანობით, ერთხელ მაინც დაწექით და დაფიქრდით, ღრმად ჩაფიქრდით და  ტკივილამდე გაიაზრეთ, რაში და როგორ იხარჯება თქვენი სიცოცხლის ძვირფასი წუთები…“

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

ვარსკვლავების სილამაზე მაკრთობს,

თვალს ვერ მოსწყვეტ, დაითვრები კარგო,

სიყვარული არის ერთადერთი,

„სიყვარული  არის თვითონ ღმერთი,“

ღმერთმა შექმნა ეს სამყარო დიდი,

და დაურთო საოცრება შვიდი,

საოცრება? დიახ, დიახ კარგო,

შვიდი არის?- სულ ეს არის მარტო?

რასა ბრძანებთ, ჩაუფიქრდით სიბრძნეს,

გადახედეთ ველებსა და მინდვრებს,

ციდან მშვიდად ბადრი მთვარე გვიცქერს,

როს გადაყრის ღრუბლებსა და ნისლებს,

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

თუკი გინდა რამე გააკეთო, უნდა გაბედო… თუ არ გააკეთე, ეს არ ნიშნავს რომ არ გინდოდა, უბრალოდ გამბედაობა არ გეყო რომ გაგეკეთებინა. მაგალითად, მე ბევრჯერ მინდოდა შენთვის მომეწერა, მაგრამ ვერ გავბედე. თავმოყვარეობა მიშლიდა ხელს. გამბედაობაზე ძლიერი ჩემი თავმოყვარეობა აღმოჩნდა. თავმოყვარეობა იმის კი არა, რომ არ მეკადრებოდა შენთვის პირველს მომეწერა, უბრალოდ შემრცხვა რას იტყოდი, იმიტომ რომ მე გადავწყვიტე შენთან ურთიერთობის გაწყვეტა, და ახლა მევე გწერ.

მე რომ შენ ვიყო, ამის წაკითხვისას ერთი კითხვა გამიჩნდებოდა: „და ახლა რატომ მწერ?“

გიპასუხებ. „იმიტომ რომ, მომენატრე“.

ხო, ეს ბოლო ხანია დღე არ გაივლის შენ რომ არ გამახსენდე. ამ ბოლო დროს ძალიან მინდება, რომ შენს სიახლოვეს ვიყო, თუნდაც ვირტუალურად. მთავარია რომ ამას ვგრძნობდე.

ამ სტრიქონების კითხვისას შეიძლება იგრძნო, რომ თითქოს ძალიან არის გალამაზებული ბანალური და ცოტა მაღალფარდოვანი სიტყვებით. კი, ბატონო. ეს „წერილი“ ერთი ამოსუნთქვით არ დამიწერია. სულ მცირე, ერთი თვე მაინც ვფიქრობდი ეს დამეწერა  შენთვის. თუმცა ამას მნიშვნელობა მგონი, არ აქვს. მთავარია რომ, ამ ერთი თვის მანძილზე, ყოფელთვის მინდოდა ეს, ძალიან მინდოდა…

Read more

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

ამდენი წუწუნი და სიზარმაცე!

ერთი ადგილის გასქელებით და არაფრის კეთებით საქმე არ კეთდება!

ეზარებათ ან ეშინიათ მნიშვნელოვანი ნაბიჯების გადადგმა.

წუწუნებენ და ცხოვრებას შესტირიან თითქოს ყველა ვალში იყოს მათ წინაშე , რადგან იმხელა მსხვერპლი გაიღეს, რომ მეტი არ შეიძლება.

რა მსხვერპლი?! რის მსხვერპლი?!

მაგალითი აიღეთ ადამიანებისგან, რომლებსაც კიდურები აკლიათ, სმენის, მხედველობის და ბევრი სხვა პრობლემები აქვთ. ისინი უფრო მეტს აკეთებენ ვიდრე თითოეული თქვენთაგანი. შენ სრულიად ჯამრთელი ხარ და დროს არაფრის კეთებაში ატარებ. წუწუნებ უფულობაზე და ლანძღავ მთავრობას.

მიზეზი შენშია ზარმაცო! თუ არ გაცურე თავს ვერ გადაირჩენ!

რამოდენიმე დღის წინ , დილის ექვს საათზე, სასწავლებელში ვბრუნდებოდი…

Read more