მშვიდობიანი მეომრის გზა

რუბრიკა: წარმატების ფსიქოლოგია

 

თითქმის  სამ წლიანმა ძიებამ საკუთარი პიროვნული განვითარების გზაზე, მიმიყვანა დენ მილმენის ამ შესანიშნავ წიგნამდე. ეს არის ადამიანი, რომელმაც სამ განზომილებაში დამანახა სამყარო. უმარავ რამეზე დამაფიქრა, რაზეც აქამდე ვერც კი ვხვდებოდი, რომ უნდა მეფიქრა.

დაუსრულებლად შემიძლია ვილაპარაკო ამ წიგნის შესახებ. შეიძლება ბევრ თქვენგანს წაკითხული აქვს ბევრისთვის ახალია. მოკლედ აღარ გავაგრძელებ  და შემოგთავაზებთ მნიშვნელოვან და დასაფიქრებელ ფრაზებს წიგნიდან, რომლებიც სისხლის მიმოქცევას აგიჩქარებთ და ფრენას მოგანდომებთ ზემოთ, ცაში, სადაც არ არსებობს საზღვრები:

 

den milman

 

  • შენთვისვე იქნება უკეთესი, თუ საკუთარ თავზე აიღებ პასუხისმგებლობას შენს ცხოვრებაზე, იმის ნაცვლად, რომ სხვა ადამიანებზე, ვითარებებზე და სირთულეებზე იწუწუნო. იმის შესაბამისად, რაც მეტად გაგეხილება თვალები, დაინახავ, რომ შენი ჯანმრთელობის, ბედნიერების ან სხვა მოვლენის მდგომარეობა შენს ცხოვრებაში, უმეტესწილად შენს მიერ იყო ორგანიზებული, გაცნობიერებულად თუ გაუცნობიერებლად.
    როდესაც ბოლომდე პასუხისმგებელი იქნები საკუთარ ცხოვრებაზე, მაშინ შეძლებ, რომ ბოლომდე გონიერი იყო… 

გაგრძელება »

ანტუან დე სენტ ეკზიუპერის ლოცვა

რუბრიკა: დიდი ადამიანები

 

ღმერთო, მე გთხოვ არა სასწაულებს და მირაჟებს არამედ ყოველი დღის ძალას. მაზიარე პატარა ნაბიჯების ხელოვნებას.

მაქციე დაკვირვებულად, რომ ყოველდღიურობის მრავალფეროვნებაში დროულად შევჩერდე იმ აღმოჩენებზე და გამოცდილებაზე, რომლებმაც ამაღელვეს.

მასწავლე ჩემი ცხოვრების დროის სწორად განკარგვა. მაჩუქე უნარი, რომ გავარჩიო პირველხარისხოვანი მეორეხარისხოვანისაგან.
ekziuperi
მე გთხოვ მომცე ზომიერების და თავშეკავების ძალა, რომ გონივრულად ვგეგმავდე ჩემს ყოველ დღეს, შემეძლოს მწვერვალების დანახვა და ხანდახან მაინც მრჩებოდეს დრო ხელოვნებით ტკბობისთვის.

დამეხმარე გავიგო, რომ არა აქვს მნიშვნელობა ოცნებებს წარსულზე და მომავალზე, დამეხმარე ვიყო აქ და ამჟამად და აღვიქვა ეს წუთი როგორც ყველაზე მნიშვნელოვანი.    გაგრძელება »

გილოცავთ დედის დღეს!

რუბრიკა: იგავები

 

ერთხელ, ამქვეყნად მოვლენის წინ ბავშვის სულმა ჰკითხა უფალს:

–ამბობენ რომ ხვალ დედამიწაზე მაგზავნით. რატომ მივდივარ იქ, რა უნდა ვაკეთო იმ სამყაროში, მე ხომ ძალიან პატარა და დაუცველი ვიქნები?

უფალმა უპასუხა:

–მე გაჩუქებ ანგელოზს, რომელიც დედამიწაზე დაგხვდება. ის ყოველთვის შენთან იქნება და იზრუნებს შენზე.

3 mari

–აქ მე მხოლოდ ვმღერი და ვცეკვავ, ეს საკმარისია ჩემი ბედნიერებისთვის, იქ რა მოხდება?

–იქ დედამიწაზე შენი ანგელოზი გიმღერებს და გაგიღიმებს, გაჩუქებს სითბოს და სიყვარულს.

–და როგორ შევძლებ მასთან ურთიერთობას, მე ხომ არ ვიცი მათი ენა.

–შენი ანგელოზი გასწავლის საკუთარ ენას, ის დაგიცავს ყველა განსაცდელისგან.

–და რა ვქნა თუ ისევ შენთან დაბრუნება მომინდება?

–შენი ანგელოზი მოგიყვება ჩემზე, გასწავლის ლოცვას და გაჩვენებს გზას რომლითაც შეძლებ ჩემთან დაბრუნებას. მისი წყალობით მე ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები.

–და რა ჰქვია ჩემს ანგელოზს?

–არა აქვს მნიშვნელობა მის სახელს. შენ მას დასწყისისთვის უბრალოდ „დედა“–ს დაუძახებ.

 

დედის დღეს გილოცავთ!

სიყვარულით და მადლიერებით, ხვიჩა მებონია

 
წყარო: http://www.smisl-zhizni.ru/pritchi/94-o-lubvi/964-mama
 


 

 

მედალიონი

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

 

medalioniდაბადებიდანვე  ყველა ადამიანს  თან ახლავს  თავის ცხოვრების  მედალიონი. თავიდან ის ძალიან ლამაზია და მზის შუქზე  მკაფიოდ ანათებს. ადამიანის სულშიც  ბრწყინავს  და ანათებს მედალიონის ანარეკლი. ლაღად გადის წლები და ცივი ნიავიც კი, ვერ არღვევს  ადამიანის  სიმშვიდეს, სიხარულს და  ლამაზ დღეებს .

არავინ იცის, რომ ამ ჯადოსნურ მედალიონს მეორე მხარეც აქვს: წარუმატებლობის, დიდი გამოცდის, სინანულისა და მარცხის.

არავინ იცის, როდის შემოტრიალდება მედალიონი მეორე მხარეს  და არავინ იცის, რატომ ხდება ასე.

და როდესაც ასე ხდება, ადამიანს უკვირს — ადრე ხომ ყველაფერი სხვაგვარად იყო?- სვამს უამრავ კითხვას, მაგრამ პასუხი…   გაგრძელება »

სიზმარი

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

 

მინდოდა დამეწერა სიკვდილზე რაღაცა,

მაგრამ აღარ არის, გაიქცა მუზა.

ტერენტი გამახსენდა, ტერენტი გრანელი და

თოფი მივიტანე შუბლთან.

 

აღარ გამოკრაო სასხლეტს თითი,

ხმამაღლა შემომძახა იმ ხმამ.

სათქმელი დაგრჩაო აღარ გითქვამსო

რაც დაგაბარაო იმან.

 sizmari

თოფი ავირიდე, შუბლი გავარიდე,

აღარ გავისროლე იმ ხანს.

მიწაზე დავეშვი და ჩუმად გავირინდე

ვფიქრობდი, ვფიქრობდი დიდ ხანს…    გაგრძელება »

წერილი მშობლებს!

რუბრიკა: ნახევრად ხუმრობით

 

ძვირფასო დედა და მამა!

მას შემდეგ რაც კოლეჯში წავედი, იშვიათად გწერდით. მე ძალიან ვწუხვარ და ვნანობ რომ უყურადღებობას ვიჩენდი თქვენს მიმართ. ახლა შეგატყობინებთ ყველაფერს, რაც თავს გადამხდა ამ ხნის განმავლობაში, მაგრამ მანამ, სანამ კითხვას გააგრძელებთ, ძალიან გთხოვთ ჩამოჯექით. თქვენ არ გააგრძელებთ კითხვას სანამ არ ჩამოჯდებით, კარგი?

ახლა მე კარგად ვგრძნობ თავს. უკვე თითქმის სრულიად განვიკურნე თავის ქალის მოტეხილობისა და ტვინის შერყევისგან, რომელიც მივიღე კოლეჯის საერთო სახცოვრებელში ხანძრის გაჩენინას მეორე სართულის ფანჯრიდან გადმოხტომის შედეგად. მე ორი კვირა გავატარე საავადმყოფოში და ახლა უკვე თითქმის ნორმალურად ვხედავ და თავის ტკივილებიც იშვიათად მაქვს.

xandzari

საბედნიეროდ ხანძარი და ჩემი გადმოხტომის ფაქტი დაუნახავს მორიგე ოპერატორს საერთო საცხოვრებლის პირდაპირ მდებარე გაზგასამართი სადგურიდან და მან გამოიძახა სახანძრო და სასაწრაფო დახმარების მანქანები. ის ასევე მოდიოდა ჩემს მოსანახულებლად საავადმყოფოში და რადგან მე არ ვიცოდი სად უნდა მეცხოვრა ხანძრის შემდეგ, მან შემომთავაზა დროებით მისი ოთახი გაგვეყო. ეს ოთახი სინამდვილეში ნახევრადსარდაფია, მაგრამ არა უშავს, საკმაოდ კომფორტულია…   გაგრძელება »

სიმართლის გზა

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

 

წლების მანძილზე მოსვენებას არ მაძლევდა კითხვა, თუ ვინ ვიყავი სინამდვილეში, რა შესაძლებლობები გამაჩნდა და რა იყო ის, რისთვისაც ვარსებობდი დედამიწაზე. თითქოს მარტივი უნდა ყოფილიყო ამ კითხვებზე პასუხის ცოდნა, მაგრამ მე ყოველთვის რთულად, თუ არა შეუძლებლად მეჩვენებოდა.

ადამიანთა დიდ ნაწილს გვწყურია ვიცოდეთ, თუ რაში მდგომარეობს ცხოვრების არსი, რა საქმიანობა მოგვიტანს სისავსისა და სიხარულის შეგრძნებას, და საერთოდ, შესაძლებელია თუ არა ვიყოთ გულწრფელად ბედნიერები.

simartlis-gza

ამდენი სწავლისა და შრომის მიუხედავად, ზოგიერთ ჩვენგანს ისეთი შთაბეჭდილება გვეუფლება, თითქოს ის, რისკენაც მთელი არსებით მივილტვით, ჩვენთვის უბრალოდ მიუღწეველია. გადაღლილები ვფიქრობთ, რომ დროა მიწაზე დავეშვათ და დავჯერდეთ იმას, რაც სევდას უფრო გვგვრის, ვიდრე სიხარულს.

სამწუხაროდ ხშირად, რასაც ცხოვრების ადრეულ ეტაპზე ვსწავლობთ, ჩვენ ცხოვრებისეულ ტრაგედიას უფრო განაპირობებს, ვიდრე მისი ტკბობით შესაძლებლობას…        გაგრძელება »

…მერე აღარ იქნება დრო…

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

 

…მივდიოდი ქუჩაზე, რომელსაც ერქვა «არსად»…კადრებივით გარბოდა ცხოვრება, მწველი დღეებისგან გამოხუნებული…ძველი ფირის წყვეტილი ხაზებივით დიოდა წვიმა…

და იყო გზა…არსაით…

კადრებს მიჰყვებოდნენ ადამიანები, წარსულიდან…ფერი ფერს ცვლიდა, ტირილი სიცილს, სიცივე სითბოს,ზაფხულს ზამთარი…და….გარბოდა ცხოვრება…წარსულის გროვად იქცეოდა და სულ უფრო ცოტა რჩებოდა მომავალი…და მივდიოდი, ჯიუტად გზაზე…არსად და არსაით…გარბოდა ცხოვრება და საათი მოთმინებით ითვლიდა წამებს, ბოლო ჩამოკვრამდე…

dro

მერე აღარ იქნება დრო…და აღარც აზრი ექნება პატიებას…მერე იქნება «დასასრული», გაცრეცილი კინოს ბოლო კადრზე…მერე ვეღარაფერს შეცვლი…        გაგრძელება »

ოცნების სახლი

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

 

გათენდა, ჩემს საწოლში გაჭირვებით წამოვჯექი, ერთი ხელით ტუმბოს ვეყრდნობი.

კარი გაიღო, ჩემს ოთახში ახალგაზრდა მედდა შემოვიდა. წნევა გამიზომა…

-კარგი წნევა გაქვს ბებია… გამიღიმა, წამლები ხომ გახსოვს, როგორ უნდა მიიღო?

-კი შვილო, ჯანი აღარ მაქვს თორემ გონება ჯერ კიდევ მიჭრის. ტუმბოზე ჩამწკრივებულ ფლაკონებს და ფირფიტებს შევავლე თვალი… ერთი ტაბლეტი ავიღე გამხდარი, დამჭკნარი ხელებით… ჯერ ეს უნდა დავლიო უზმოზე, მერე მეორე, შუადღეს სხვა, საღამოს კიდევ სხვა. ჭიქით წყალი მომაწოდა. წამალი გადავყლაპე. გაიხარე შვილო.

-იცოცხლე ბებია… მითხრა და ოთახიდან გავიდა.

ocnebis saxli

ბედს არ ვუჩივი, მოხუცებულთა თავშესაფარში ვცხოვრობ. მადლობელი ვარ ქუჩაში რომ არ ვათევ ღამეს. მხოლოდ ერთ რამეზე მწყდება გული. შვილები საზღვარგარეთ ცხოვრობენ. მშობლები ისე მიდიან ამ ქვეყნიდან, რომ შვილები ჩამოსვლას და მათ ნახვას ვერ ახერხებენ. მინდა, რომ ყოველდღე ვხედავდე მათ. მინდა ვუყურებდე როგორ იზრდებიან ჩემი შვილიშვილები, როგორ ეთამაშებიან ძაღლს ეზოში, როგორ რწყავენ ყვავილებს, როგორ მეცადინეობენ, რას ჭამენ, რას სვამენ, როგორ იძინებენ და როგორ იღვიძებენ. მაგრამ აქ მარტო ვარ…           გაგრძელება »

გაუფრთხილდით სიცოცხლეს!

რუბრიკა: მკითხველის გვერდი

 

თავისი ფეხით მივიდა ტელევიზიაში და „ერთი წუთის საეთერო დრო მომეცითო“ — ითხოვა.

გაეცინათ მასპინძლებს, მაგრამ მოხუცის ასაკს პატივი სცეს და ზრდილობის გამო, ისე, სასხვათაშორისოდ ჰკითხეს: „მაინც რის თქმას აპირებო?“

„ახალგაზრდობას მინდა მივმართო, რომ სიცოცხლეს გაუფრთხილდნენო“ — თქვა აფორიაქებულმა პაპამ.

თანამშრომლებმა ერთმანეთს გადახედეს და… საკითხი დადებითად გადაწყვიტეს.

… გამოვიდა პაპა სატელევიზიო შოუში და წამყვანის კითხვაზე: „რას ეტყოდით ახალგაზრდებსო? — ცახცახით წარმოსთქვა:

sicocxle

„სიცოცხლეს გაუფრთხილდით, გენაცვალეთ! … დროს გაუფრთხილდით!.. ერთმანეთს გაუფრთხილდით!…

ისიც იცოდეთ, რომ ზოგჯერ უძრაობა ჯობს უაზრო მოძრაობასა და ფუჭ საქმიანობას.

..და როცა დაიღლებით უნაყოფო საქმიანობით, ერთხელ მაინც დაწექით და დაფიქრდით, ღრმად ჩაფიქრდით და  ტკივილამდე გაიაზრეთ, რაში და როგორ იხარჯება თქვენი სიცოცხლის ძვირფასი წუთები…“ გაგრძელება »