ხვიჩა მებონია 
გთავაზობთ მორიგ სუპერეფექტურ ტექნიკას რუბრიკიდან: „სავრჯიშოები და ტექნიკები პიროვნული განვითარებისთვის“
ამ ტექნიკას სახელწოდებით „აუტოტრენინგი“, მე გავეცანი ვლადიმირ დოვგანის „გამარჯვებულთა აკადემიაში“. ის ასევე შესულია წიგნში: „5 საუკეთესო სავარჯიშო პიროვნული განვითარებისთვის, რომელიც კი შეუქმნია კაცობრიობას 10 000 წლის განმავლობაში“
ეს მე შენთვის დავწერე გენიალურო ადამიანო!
გიჭირს დილით ადგომა/გაღვიძება?…გიჭირს ცხოვრებისეული ამოცანების გადაწყვეტა?… მავნე ჩვევებისგან განთავისუფლება?…
ძალიან კარგი, თუ ასეა, გილოცავ შექმნილ მდგომარეობას…რადგან შენ იქ ხარ, სადაც უნდა იმყოფებოდე.
გაგიკვირდება, რა არის აქ მოსალოცი, მაგრამ დამიჯერე, ნამდვილად მოსალოცია! იმიტომ, რომ ადამიანს თუ არ გაუჭირდა, თუ სულმა, გონებამ წინააღმდეგობა არ ნახა, ისე ვერ გაძლიერდება, ვერ წავა წინ. დაემსგავსება მანქანას რომელიც ბუქსაობს, იმიტომ რომ საბურავებს წინააღმდეგობა არ აქვს, არ არის მოდებაში. ამ ბუქსაობაში ის ნელ ნელა ცვდება და თუ დიდხანს ვაბუქსავებთ გასკდება, დაიშვებს, მწყობრიდან გამოვა …
იცი, მეგობარო, გუშინ დამესიზმრა… საფლავის ქვაზე მიწერილი ტირესავით ყოფნა–არყოფნის ზღვარზე დააბიჯებდნენ ადამიანები… არც ყოფნა იყო, არც – არყოფნა… არც… არც რაღაც სხვა…
რატომ, მეგობარო! რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები სიცოცხლეს! არც კი გვგონია, რომ რაიმე გვაქვს დასაფასებელი ამქვეყნად და მუდმივ წუწუნსა და უმადურობაში ვატარებთ სანუკვარ წამებს!..
მე არ მინდა ასეთი სამყარო… არ მინდა! არა…
მე მჯერა ხვალინდელი აისის… ფეთქვის, სამყაროს წიაღიდან რომ იფრქვევა და… „მომენდე, მე შენთან ვარო“, რომ გაგრძნობინებს! მჯერა ხეზე კვირტების აფეთქების ძალის… აფეთქებისა, „ცოტაც მოითმინეო“, რომ გაჰყვირის…
„ხოლო იესუ მიუგო და ჰრქუა: წერილ არს, რამეთუ: არა პურითა ხოლო ცხოვნდების კაცი, არამედ ყოვლითა სიტყვითა, რომელი გამოვალს პირისაგან ღმრთისა.“ (მათ. 4, 4).
ადამიანთა შორის დღემდე მხოლოდ ერთეულებმა თუ შეძლეს უფლის ეს მცნება თავისი ცხოვრების წესად ექციათ…
უნებლიედ მზერა სამყაროსაკენ გადამაქვს და ვხვდები, რომ ის, ერთადერთია რომელსაც შექმნის დღიდან არასოდეს უღალატია უფლის სიტყვისთვის, ის ყოველთვის უანგაროდ, განურჩევლად კეთილისა და ბოროტისა, ყველას თანაბრად უნაწილებს საკუთარ სიმდიდრეს და ასე, პირადი მაგალითით ყოველწამიერად გვიმტკიცებს რომ „უსულო“ ბუნება, რომელსაც თავისი არსებობის პრიორიტეტად სიყვარული უქცევია თვით ადამიანსაც კი აღემატება თავისი გულმოწყალებით.
ძვირფასო მეგობარო, მართალია, არ ვიცი, ვინ ხარ, რა გქვია, როგორ ხარ… ისიც კი არ ვიცი, ოდესმე, თუნდაც შემთხვევით, შევხვედრივართ თუ არა ერთმანეთს… ან… შევხვდებით, კი, ოდესმე?! არ ვიცი, ეს საკითხი ბედს მივანდოთ… მე კი ერთ რამეს გეტყვი: მე შენ მიყვარხარ! მიყვარხარ, რადგან მიყვარს ღმერთი და ღმერთმა შენთან ერთად მარგუნა სიცოცხლე დედამიწაზე!.. ყოველთვის ვფიქრობდი… რა … Read more
ხშირად მეკითხებიან ხოლმე: “რა გინდა მებონია, რისთვის აკეთებ ამ ყველაფერს, რა არის შენი ნამდვილი მიზანი”? ზოგი ამას გულწრფელი ინტერესით მეკითხება, ზოგი ირონიულად, ზოგი ეჭვით, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ვფიქრობ, ჩემს მკითხველებს, აქვთ უფლება დამისვან მსგავის შეკითხვები.
ამჟამად, მე ვმუშაობ წიგნზე, რომელშიც აისახება მთელი ჩემი ერთგვარი ცხოვრებისეული ფილოსოფია, გლობალური იდეა, მიზანი, მისია, პრცინციპები და ფასეულობები, მაგრამ ეს ხანგრძლივი პროცესია, ამიტომ გადავწყვიტე მანამდე მოკლედ, სტატიის ფორმატში შევეხო ამ თემას.
გიჭირთ დილით ადგომა როცა მაღვიძარა რეკავს? გიჩნდებათ სურვილი რომ გამორთოთ და გააგრძელოთ ძილი?
ადრე მეც ყოველდღიურად მიწევდა მსგავსი რიტუალის ჩატარება. როცა მაღვიძარა რეკავდა და გამოვყავდი ტკბილი ძილის მდგომარეობიდან, მე მაშინვე გამოვრთავდი ხოლმე მას, შემდეგ კი დიდხანს ვფიქრობდი, ნუთუ მართლა ასე მნიშვნელოვანია დღეს ადრე ადგომა?
ეს წერილი ერთმა ებრაელმა მეგობარმა გამიზიარა და იმდენად დიდი პოზიტიური ენერგიით ამავსო, მაშინვე ვთარგმნე ჩემი ონლიან-პროგრამის მონაწილეებისთვის და დავდე პროგრამის დახურულ ჯგუფში. დღეს კი გადავწყვიტე აქ, ბლოგზეც გამომექვყნებინა.
“ხშირად სასწაული ისეთი პატარაა, რომ ადამიანები მას უბარლოდ ვერ ამჩენევენ…
„ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ ხელმძღვანელმა დავალება მოგვცა და თქვა : “თქვენს მომავლ ნაშრომში უნდა აისახოს…“
მოკლედ, სრულყოფილი მსოფლიო უნდა აღგვეწერა…
ჰოდა, პირველი, რაც გამახსენდა, ეროვნული მოძრაობის დროინდელი საქართველო იყო…რადგან ჩემს ცნობიერ ცხოვრებაში მასზე უკეთესი არაფერი ყოფილა, აქამდე არაფერი…
ერთმა მოგზაურმა დაინახა როგორ ეზიდებოდა სამი ადამიანი მძიმე ქვებს. ამასთან, სამივე განსხვავებული სახის გამომეტყველებით.
ის მივიდა პირველთან, რომელიც გაღიზიანებული და ამავე დროს ძალიან დათრგუნული ჩანდა და ჰკითხა:
